Strona główna   |   Mapa serwisu   |   Polub nas!   |   Reklama w serwisie
Cytat: "To nie jest koniec, to nawet nie jest początek końca, to dopiero koniec początku", Winston Churchill

Informacje


Wydarzenia


Na froncie


Biografie


Tematycznie


Kultura i media


Współpraca





Aleksander Maliszewski, "Ballada podwórzowa o przegranym Mussolińszczaku"


Był Mussolińszczak Benitem zwany,
odstawiał fason ważniakiem —
razem z Adolfem i faszystami
chciał zapanować nad światem.
O nim to właśnie jest ta opowieść,
bo wielka była tam draka —
kiedy przyleciał z Anglii bombowiec,
to wszystkim napędził stracha.
Żona Benicie robi rabany —
z talerzy skorupy lecą,
a dzieci płaczą: Tatuś kochany,
skończże, ach skończże z tą hecą
Benito krzyczy: Zwariuje z wamy!
Milczeć, bo zamknę do ula!
I złapał czapkie i trzasnął drzwiami
i zaraz leci do króla.
Królu, ach królu, co robić mamy,
bałagan rośnie co chwilę
wszystko w drebiezgi pójdzie z bombamy,
Churchill zabiera Cycylię.
A król go rugnął temi słowamy
i sklął jak jasna cholera —
Kiedyś, powiada, był taki cwany,
to idź się radzić Hitlera.
I zaraz za drzwi wypchnął Benita
i mówi: Żegnam się z panem.
Więc wziął przepustkie, trochie koryta —
i leci europlanem.
Adolf go słucha, widzi, że krewa,
że oś mu pęknąć gotowa —
niby całuje, niby się gniewa
i w te odzywa się słowa:
Drogi Benicie, sie nie rozczulaj,
O tobie, ach, nie zapomnę,
zabieraj wojsko, czołgi i króla
i dymaj prościutko do mnie.
Wraca Benito z nadzieją w oku,
a tu znów ogromna chryja —
nikt nie chce jechać z nim do Adolfa,
nie przetłomaczysz im nijak.
I król na niego, wojsko na niego,
żona na niego i dzieci,
wykołowały go na całego,
że nie wie sam, gdzie ma lecieć.
Wieje i wieje dniamy, nocamy,
cykorie kręcąc na pudy —
taki to koniec jest z faszystamy,
co nie słuchali się ludu




Pierwsze słowo, jakie przyszło mi na myśl po przeczytaniu tekstu utworu to proste podsumowanie kunsztu artystycznego autora – genialne. Ironia i sarkazm biją z każdej zwrotki, z każdej strofy, niemal we wszystkich słowach doszukiwać możemy się specyficznego wojennego humoru, który pozwalał Polakom przetrwać najtrudniejsze momenty okupacji. Maliszewski pokusił się o niezwykle celną, choć przedstawioną w formie literackiej groteski, analizę stosunków na linii Mussolini-Hitler-Wiktor Emanuel. Zawiła problematyka została spłycona do kilku humorystycznych zdań opisujących relacje faszystowskiego trio. Nie ulega jednak wątpliwości, iż Maliszewski robi to z gracją i trafnością godną wnikliwego obserwatora politycznej areny okresu II wojny światowej. Członek Armii Krajowej i jeden z żołnierzy walczących w Powstaniu Warszawskim z pewnością odznaczał się zmysłem politycznym, a jego kunszt literacki kształtowany był w toku wieloletnich prac i działalności twórczej, także w ramach grupy Kwadryga. Po zakończeniu działań zbrojnych nie zaprzestał działalności. Zmarł w 1978 roku.


Polecamy


Patronat


Recenzje
Portal "II wojna światowa": teksty Mateusz Łabuz, grafika CoDJumper.pl, zarząd: MindSpa Psycholog Kraków