Strona główna   |   Mapa serwisu   |   Polub nas!   |   Reklama w serwisie
Cytat: "Bóg zawsze stoi po stronie liczniejszych batalionów", Napoleon Bonaparte

Informacje


Wydarzenia


Na froncie


Biografie


Tematycznie


Kultura i media


Współpraca





Konfederacja polsko-czechosłowacka
- dział Ciekawostki


Losy Polski i Czechosłowacji splotły się ze sobą wyjątkowo mocno w czasie II wojny światowej. Oba kraje zostały zajęte przez Niemcy, obydwa reprezentowały rządy emigracyjne, wreszcie obydwa bezskutecznie domagały się wzmocnienia pozycji wewnątrz koalicji alianckiej. Wszystko to złożyło się na konieczność podjęcia trudnej współpracy. Trudnej, bo podobnie jak wiele łączyło dwa państwa, tak wiele dzieliło. Kością niezgody były nieporozumienia sprzed wybuchu II wojny światowej, szczególnie te związane z polskimi roszczeniami terytorialnymi względem Zaolzia. Edvard Beneš, lider czechosłowackiej emigracji, nigdy nie wybaczył Polakom, że po konferencji monachijskiej przyłożyli rękę do rozbioru jego ojczyzny. W Londynie wielokrotnie spotykał się ze swoim odpowiednikiem w polskim Rządzie Emigracyjnym, gen. Władysławem Sikorskim. Obydwaj dyplomaci rozważali projekt konfederacji polsko-czechosłowackiej. Plany unii wiążącej sąsiadów z Europy Środkowej powstały jeszcze w latach dwudziestych, ale wtedy wydawały się polityczną utopią. II wojna światowa nieco zmieniła perspektywę, bowiem oba kraje potrzebowały się wzajemnie do stworzenia przeciwwagi dla Wielkiej Brytanii i Francji rozdających karty wewnątrz alianckiej koalicji. W styczniu 1941 roku utworzony został specjalny komitet złożony z przedstawicieli Polski i Czechosłowacji. Zadaniem gremium było koordynowanie wspólnych wysiłków na rzecz utworzenia ścisłego sojuszu i dalszej współpracy w okresie powojennym. Autorzy projektu od początku musieli się mierzyć z wyraźnymi trudnościami. Oba państwa dzieliła kwestia Zaolzia, a Czechosłowacy niechętnie patrzyli na propozycje podporządkowania się silniejszej Polsce, nawet jeśli taki sojuszu mógł im przynieść sporo korzyści natury militarnej i gospodarczej. Spierano się także w kwestii wyznaczania potencjalnych sojuszników i przeciwników. O ile Polacy widzieli wrogów i w Niemcach, i w Sowietach, o tyle Beneš opowiadał się za porozumieniem z Józefem Stalinem. Po rozpoczęciu kampanii wschodniej Związek Radziecki stał się formalnie sojusznikiem aliantów. Strona polska została postawiona w patowej sytuacji, bowiem konieczne było dogadanie się ze śmiertelnym wrogiem, który we wrześniu 1939 roku dokonał zbrojnej agresji. Czechosłowacy z kolei skrzętnie wykorzystali okazję do nawiązania współpracy. Jeszcze w 1942 roku nawiązali przyjacielskie stosunki z Sowietami, a w 1943 roku rozpoczęli negocjacje w sprawie sformalizowania sojuszu. W grudniu 1943 roku podpisano Traktat o Przyjaźni, który poprzedził porozumienie wojskowe. To ostatecznie przekreśliło plany konfederacji z Polską. Oba państwa wybrały zupełnie inną drogę, zrywając przymierze, które mogło przyczynić się do stworzenia silnego bloku polityczno-militarnego w środkowej części Europy. Zamiast współpracy i Polacy, i Czesi, i Słowacy skazali się na dominację Związku Radzieckiego, który na wyzwalanych terytoriach szybko zainstalował sterowane z Moskwy komunistyczne rady przeradzające się następnie w „legalne” władze.


Polecamy


Patronat


Recenzje
Portal "II wojna światowa": teksty Mateusz Łabuz, grafika CoDJumper.pl, zarząd: MindSpa Psycholog Kraków